Krzyk Ciszy

Hej, Haj, Heloł.

Dzisiaj postanowiłem Wam pokazać mój artykuł. Przygotowałem go na konkurs "Karykatura Ślązaka" organizowany przez CET w Zabrzu. Mieliśmy opisać architekturę. No to popłynąłem...

Liczę na komentarze.

3majcie się!

Aha, i kawał:

Czasem, kiedy idziemy do toalety, aby zrobić... "drugie danie", to owo danie wychodzi nam w dwóch częściach. Wiecie, jak nazywa się ta druga część?

BisKup.

dobra, to teraz tekst:

Sławomir Piotrowski

VI Liceum Ogólnokształcące

przy Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 13 w Zabrzu

Opiekun mgr Urszula Bujarska

„Krzyk ciszy”

            Wieczór, ciemno. Ogłuszająca cisza zdaje się wchodzić do uszu i nieprzyjemnie dzwonić. Szczególnie w miejscu takim, jak zamierzchły, zakopany pod stertą zielska, zaśmiecony bunkier. Uzbrojony w wątłą latarkę postanowiłem go perfidnie spenetrować.

            Pora dnia zrobiła swoje. Strach wypełnił mój organizm od wewnątrz i krzyczał, abym jednak nie ryzykował – stary schron może teraz służyć jako mieszkanie dla ludzi, którzy nie zawsze są przyjaźnie nastawieni do świata. Postanowiłem jednak iść w zaparte, i po tym, co zobaczyłem, nie żałuję mojej decyzji. To, co widzi się za dnia ma zupełnie inny wyraz, niż wieczorem. Niepozorna, zarośnięta górka z wystającymi wylotami kominów. Oświetlony fragment muru z surowym drogowskazem „DO SCHRONU SK” wydaje się wydawać jasną komendę wojskową. Schody, zniszczone i nierówne są doskonałym odciśnięciem znaku czasu. Prowadzą one  do holu pełnego gruzu. Wydawać się może, że wejście do molochu zostało zamurowane, co nie spodobało się jego użytkownikom. To pewnie oni zostawili swój ślad w postaci różnorakich, krzyczących napisów. „Nie bój się cieni, one świadczą o tym, że gdzieś znajduje się światło”, „Kto kocha bardziej, jest zawsze podległy i musi cierpieć” bądź też bardziej trywialne – „Kocham Cię, Baśka!”. Wchodząc głębiej, przełykając coraz częściej ślinę, jesteśmy w stanie zauważyć rzeczy osobiste jakichś ludzi, co może świadczyć o tym, że schron dalej jest schronem, tyle że w innym wymiarze. Ileż pracy kosztowało jego zaprojektowanie? Jak wiele materiałów zostało użytych do jego budowy? Solidna, precyzyjna i odporna na niesprzyjające czynniki konstrukcja. Grube, bezpłciowe mury pomalowane na biało. O surowości i brutalności tej budowli przypomina nam ona sama co krok – proste, grubiańskie kominy, wąskie, klaustrofobiczne korytarze i przerażająca cisza. O ile bardziej jest ona straszna, gdy dookoła panuje ciemność? Dziwne pokoje, z których wydostajemy się do innych, niezbadanych pomieszczeń. Cztery ściany przechodzące w kolejne cztery ściany. Niezmienny od dziesięcioleci układ surowych prostopadłościanów. Do czego miały one służyć? Czy w nich miały rozstrzygać się losy walk na terenie naszego miasta?

. Nie trudno wyobrazić sobie wojskowych, w szarych, zimnych czapkach i mundurach, urzędujących za dębowymi, twardymi biurkami. Groza i przerażenie wojną dopada po pierwszym zaczerpnięciu gęstego, stęchłego powietrza. Każdy budynek ma jakąś narrację, co jednak próbuje nam przekazać ta budowla? Może słowa Jana Pawła II „Nigdy więcej wojny”? A jeśli jest to ostrzeżenie przed kolejnym konfliktem zbrojnym? Przed ogromem bólu, zniszczeń i cierpień? Czy jej zadaniem jest przestraszyć przed konsekwencjami, które mogłyby nas spotkać?

Głuchą, krzyczącą ciszę, zaczynają przecinać głosy. Razem z jedynym moim źródłem światła zmierzam ku wyjściu.  Znów przechodzę przez układ przestrzennych figur, jedna w drugą identycznie techniczne, czyste i jasne w przekazie. Dochodzę do gruzu i spotykam kilku nastolatków. Wydaje się, że żadne wartości i zasady nie są dla nich ważne. Czyż przyszli nadać kolejny wyraz bezimiennemu bunkrowi? A może przyszli kolejny raz wsłuchać się w krzyki ciszy?